Зүрхнээс уянгалах мөрөөдлийн минь үргэлжлэл

Түүнийг надруу хараад инээмсэглэн гараа сунгахад нь би гайхсан хэдий ч юу ч бодолгүй гарандээр нь гараа аваачиж тавиад өөдөөс нь хамгийн сайхнаараа харан инээмсэглэлээ. Гэтэл тэр толгойгоо сэгсрээд "Үгүй ээ, биш. Түрийвчээ авъя" гэх нь тэр. Бурхан минь, бантаж балмагдаж ичсэндээ гараа татаж ч авсангүй шуудхан л үгүй ээ, түрийвчийг чинь өгөхгүй гэж хэлээд нэг муу инээхчээн аядлаа. Нээрээ цүнхэнд минь түрийвч нь байгааг санав. Тэр мэдээж тэнэг биш учраас намайг ойлгосон байлаа. Юу ч болоогүй, анзааргагүй, хэнэггүй дүр гаргах гэж хичээх ч нэг л сайн болж өгөхгүй, юу ярих гэж гацаж түгдэрч, төвлөрч өгөхгүй будилж байгаа намайг тэр хажуунаас харж суухдаа ганц үг дуугарахгүй ч чимээгүй инээмсэглэх аж.                                                                      *** Үсээ гөлчийлгөн хойш нь самнаж, савхин хүрэм, жийнсэн өмд өмссөн шөвгөдөх мэт жартгар хурц нүдтэй, баруун нүднийхээ доод буланд хумсны сорвитой энэ залуутай яагаад уулзаад байгаагийнхаа учрыг өөрөө ч ойлгохоо байгаад байлаа. Уулзах хүнгүй болсондоо, ганцаардсандаа гэвэл тэрэн шиг худал зүйлгүй хаа очиж нийтэч, найзархаг зан минь намайг харин ч нэг уйдааж байгаагүй юм.  Бараг Монгол хэлээрээ ч хэлэх гэсэн санаагаа бүрэн илэрхийлж чаддаггүй,олон жил гадаадад амьдарсан, дуугүй, царай зүс нуруу туруугаар бусдаас илүүрхээд байх зүйлгүй нэгэн. Энгийн гэхээсээ илүү аймшигтай төрхтэй тэр намайг нүдэнд үл үзэгдэх далдын нэг хүчээр өөрлүүгээ соронз мэт татаад байхшиг. Өнөөдөр бидний анхны болзоо...
"Сараана №1" цааш унших »

Анхны бөгөөд сүүлчийнх гэж үү????? Сайхан өглөөг Мишээлтэй угтаж, нэг л хоосон зэврүүн мэт байсан гэр минь дулаа түүгээд л, гэрэл цацраад л явчих шиг болсон үгээр илэрхийлэхийн аргагүй гайхамшигтай өглөө. Сэтгэл санаа өөдрөг, хөл хөнгөн, зүгээр л би дүүлэх шиг болж байлаа. Мишээл цайгаа хамт уучихаад хувцсаа солиод:
- Яанаа одоо ийм хувцастай өглөө гарвал ёстой нэг амьтны доог болох байх даа гээд инээмсэглэн өөдөөс минь харлаа
- Яагаад? Чи гоё л харагдаж байсан шүү дээ, одоо ч гэсэн Цасангуа минь,
- Үгүй ээ, яаж дээ. Энэ чинь үдшийн гоёлд зориулсан даашинж, энийг би одоо өмсөөд гарахаар чинь хүмүүс намайг гариг андуурчихаж, буух газраасаа өмнө буучихсан байна гэж бодно шд гэж эрхлэнгүй ширтэнэ
- Миний Цасангуаг тэгэж бодох хүн байхгүй ээ, харин ч эсэргээрээ энэ хөөрхөн тэнгрийн элч чинь харин зөөлхөн газардсан байгаа? гэж л бодох байдаа
- За хүн явуулахаа болио, хүн жинхнээсээ хэлээд байхад
- Хэхэ, уг нь би чамайг ердөө явуулаагүй шдээ, үнэхээр үзэсгэлэнтэй хөөрхөн гэдгийг чинь л хэлээд байхад.
- Чи ер нь надад нэг өмсөх юм өгчихөө, би өмсөж гараад л гялс гэр лүүгээ орчъё. Тэхгүй бол хавь ойрынхон юу гэж ч бодохын?  
- Юу гэж бододгий, найз залуугийндаа хоноод л харьж байна гэж бодохгүй юу?
- Чам шиг бүгд тэгэж боддог бол сайхан л байна, за за Ханхүү минь надад өмсөх юм өгчих, би өмсөж гараад тэгээд дараа нь оруулаад ирье, хурдлахгүй бол би чинь хичээлтэй шүү дээ хонгор мээнь
- За тэгдээ тэг, гэхдээ чамайг би явуулмааргүй байна...
- Би ч гэсэн явмааргүй л байна, гэхдээ явахгүй бол болохгүй нь ээ. Харин би ажлаа амжуулчихаад, хичээлээ дуусгаад яръя за?
- Ок, тохиролцлоо. Би тэгвэл чамайг хүлээж байя
- Мммнх, гээд миний гаргаж өгсөн хувцаснуудаас сонгож өмсөөд гарах гэхэд нь
- Мишээлээ, гэж дуудан эргэж харах тэр агшинд нь тэвэрч аваад үнслээ, Мишээл ч тэврээд зогсож байснаа,
- Одоо явахгүй бол болохгүй ээ,
- Мммннхн, гээд би хоцорлоо. Мишээлийг гарсны дараа гэр орноо цэвэрлээд, сэтгэл өөдрөг хүн чинь юуг ч хийж бүтээх сэтглээр дүүрэн байсан ч гэрээсээ гарахыг хүссэнгүй. Харин хэсэг хугацааны дараа сайхан угтсан өглөөний тэнгэрт бага үд хавьцаа үүл бүрхэн бороо ёстой нэг хувин хувингаар цутгах шиг орлоо. Би ч цонхоор харж,
"Нандин өгүүллэг-аравдугаар хэсэг" цааш унших »

Анхны болзоо,анхны бүхэн.... Өнөөдөр л Мишээлийг болзоонд урья гэж бодон хөшгөө нээн шинэ өглөөний нартай мэндлэн бослоо. Ер нь сэтгэл санаа өөдрөг, сайхан ч амарлаа. Эртнээс бодсон зүйлээ өнөөдөр л хийе. Цаг төрийн тохироо ч бүрдлээ гэдэг шиг өнөөдөр ер нь сайхан өдөр ч болох бололтой гэсээр ажил дээрээ урилга болгон хийсэн дуут мессежээ Мишээл рүү явууллаа. Битүүхэн цайгаа уун хувцаслах зуураа сэтгэл минь түгшин хариу хүлээнэ. Мишээл зөвшөөрөх үгүйг мэдэхгүй ч зөвшөөрөхгүй байх шалтгаан уг нь түүнд үгүй байх ёстойдоо хэмээн өөрийгөө тайвшруулна.
Цайгаа уугаад гарахдаа утсаа аван хартал бас л хариу алга. За за ямартай ч урьсан юм чинь хариу өгөх байлгүй дээ. Тэр үед хаана хэдэн цагаас гэдгээ шийдье. Өнөөдөр аз болж хичээл байхгүй байгаа, ажил дээрээ очиж жаал жуул юм хийж хичээл ихтэй байсан өдрийнхөө амжуулаагүй ажлаа амжуулъя, тэхгүй бол сэтгэл санаа хэрхэх бол гэдэг хариултгүй асуултанд нэг л сонин догдлоод ч байгаа юм уу яагаад ч юм бүү мэд. Ер нь ингэж догдолж сандрах ч гэмээр зүйлтэй учраагүй удсан ч Мишээлтэй учирснаас хойш хэтэрхий их амсаж байна шүү хэмээн өөрийгөө битүүхэн шоолоод гэрээсээ гарлаа. Өөрийнхөө амьдардаг тэр гудамжаа харлаа, тарьсан бодондоо ч анхаарал тавин харахад ямартай ч хүн амьтан сандаачихаагүй байгаа юм байна. Урьд шөнө багахан бороо шивэрсэн болохоор одоо ч услах хэрэггүй биз гэж бас л өөрөө өөртөө ажлаас зугтах шалтаг өгсөөр зам дээр очин такси барин ажилруугаа явлаа.
"Нандин өгүүллэг-есдүгээр хэсэг" цааш унших »

Мишээлдээ зориулсан мод...   Ажлынхаа өрөөнд сандал дээр эвтэйхэн эвээ олж унтаад өглөөтэй золголоо. Өглөөний ээлжийн хөтлөгч орж ирэн сэрээхэд нүдээ нухлан босож ирээд гэр лүүгээ явлаа. Гадаа ч сайхан байна аа, гэхдээ л хот минь гэж утаандаа баригдчихсан. Хэдий сэтгэл минь өөдрөг ч энэ утаанд өөрийн эрхгүй л санаа зовох юм. Гэр орох замдаа энэ тухай бодлоо:
- Уг нь манай монгол чинь 1,564,116 км² талбайтай, энэ нь дэлхийд газар нутгийнхаа хэмжээгээр 19-р байранд ордог л гэх юм. Гэтэл 3сая ч хүрэхгүй хүн амтай улс минь орох газаргүй, энэ газар нутаг дээрээ багтаж шингэхгүй байгаа юмуу гэлтэй л дөрвөн уулынхаа голд шамбааралдан амьдрах нь гадныханд ойлгомжгүй, түүнээсээ болж хүн амын нягтаршил гэдэг нь ихсээд, эдийн засгийн чадамж султай учраас ихэнх нь гэр хороололд амьдарч, гал түлнэ. Унаж байгаа машинууд нь энд тэндээс дандаа актанд гарчихсан. За цаашлуулаад ярьвал хүн бүрийн амны хэллэг болсон энэ хэдэн үе үеийн болдоггүй 76, дарга сайд гээд олон хүн хамрагдана.. гэж бухимдангуй бодон явлаа. Гэтэл гэнэт эндээсээ шилжин Мишээлийг бодож эхэллээ. Ер нь нээрээ яагаад Мишээлд гээд ганц мод тарьж болохгүй гэж гэх санаа төрлөө. Хүн амьтанд хэлвэл ч манай хэд ч ам амаа уралдуулаад л миний гэгээрлийн талаархи үлгэр зохиогоод л насны юм болгох байх даа, зааа гэхдээ яадгий ямар. Ямар буруу юм хийх гэж байгаа биш гэж дотроо өөрийгөө хэн нэгэнтэй үзэлцүүлээд, өөрийнхөө талд орлоо. Ер нь яаж ч бодсон зүгээр л юм байна шд. Гэрийнхээ гадаа ганц мод ч нэмэгдэнэ, хотынхоо утаанаас бага ч гэсэн хэсгийг нь цэвэршүүлчихнэ, Мишээлд ч гэсэн таалагдах байх. Өнөөдөр ургаад маргааш үхчих эд биш дээ, би зөв юм бодлоо доо гэж ахин дахин хэдэн талаас нь бодсоор гэртээ ирлээ.
Гэртээ орж ирээд нойр тааруухан хоносон болоод ч тэр үү ороо хараад үсэрчихмээр санагдлаа. Хичээлгүй байсан бол үсэрч унаад л, нам унтахгүй юу гэж бодоод нойроо сэргээхээр шүршүүрлүүгээ үсэрлээ.
"НАНДИН өгүүллэг- наймдугаар хэсэг" цааш унших »

  Биндэръяа  сайхан инээдэг , хүний хайр татам инээмсэглэлтэй нэгэн.Өчүүхэн ч өөгүй тэгш  цагаан шүднүүд нь инээхэд нь чимэг болон яралзаж байдаг юм.Хэдий гадаад байдлаараа хэнээс ч ялгардаггүй энгийн л нэгэн шиг хэрнээ  бүх зүйлд үнэн сэтгэлээсээ хандаж инээмсэглэж чаддагаараа тэр бусдаас онцгой  гэдгээ даанч  өөрөө  мэддэггүй. Гэхдээ тэр өнөөдөр уйлж байна , сэтгэлд нь хурсан гомдолоос урсан гарах гашуун нулимс хацар дээгүүр зам татуулан шанхыг нь даган ямарч хаалтгүй гоожиж байх юм. Чиний байгаа байдал надад таалагддаггүй ,  дэндүү даруу . Түмний нэг гэдэг шиг л  дур татах зүйлгүй  жирийн л нэгэн гэдгээ мэдэхгүй гэж үү. Олон хүний нүдэндээр ингэж хэлүүлсэн хэдий ч доромжлогдсон юм шиг санагдсангүй , түүнээс сонссон болохоор л даанч дэндүү гомдолтой..Хайрлаж явдаг залуугийнх нь амнаас гарсан энэ хэдхэн үг түүнийг сэтгэлээр унаган усан нүдэлж суухад хүргэжээ.Бодох бүр түүний хэлсэн үнэн юм шиг , нээрээ л дэндүү энгийн ялгарах юмгүй байдаг л нэг , зүгээр л жирийн.Би яагаад ийм ийн? Нөгөө ангийн Хулан шиг хөөрхөн нүдтэй ,гоё биетэй, дэгжин хувцасладаг байж болоогүй гэж үү?Болохгүй гэж үү?Хэрвээ тийм байсан бол Төрөөд таалагдах байсан байхдаа гэсэн бодол сэтгэл урж, зүрхийг базлах мэт өвтгөнө. Хоосорсон сэтгэл , эзэнгүй дурлал ,өөрийгөө голох өөдгүй бодол нь өнөөдөр  өвдгөө тэврэн , уйлагнан суух  шалтгаан болж.Семистрийн төгсгөл , амралттай энэ бүхэн  давхцсан нь юутай аз. Дэрээ нэвтэртэл шөнөжин уйлсаны гор гарч өглөө нь бүлцийж хавдсан цэлхгэр нүдтэй сэтгэл тэр бүү хэл биеийн зовиуртай сэрлээ. Хэнд ч анзаарагддаггүй байсан даруухан охин сургуулийн од залууд хайраа илчлээд бүтээгүйгийнхээ төлөө бусдын хэл амны бай болж , доог тохуу хийлгэхээ мэдэж байв.Тийм болохоор үлдсэн шалгалтуудаа ч очиж өгсөнгүй.Нэгдүгээр курсээс хойш найзалсан ангийн анд Ананд нь л түүнийг ойлгож завсар зайгүй залган уулзаж ярилцахыг хүсэх аж.
"Хиймэл (өгүүллэг)" цааш унших »

  Нисэж ирсэн дурлал... Төгөлдөртэй анх танилцсанаас хойш хагас сар гарны хугацаа өнгөрчээ, нэг л их удсан юм шиг санагдаад байсан чинь юу вэ ердөө л хагас сар буюу 15хан хоног..Гэтэл бараг л түүнд ухаанаа алдтал дурлаж орхижээ , сав л хийвэл хамт байж булгийн хар ус шиг тэр гүнзгий хар нүдийг ширтэнгээ ухаалаг хөгжилтэй яриаг нь шимтэн чагнах гэж яардаг болсон байлаа.Итгэмээргүй ч юм шиг, ийм богинохон хугацаанд хэн нэгэнд хөл алдсанаа бодохоор инээд ч хүрэх шиг уур ч хүрэх шиг.   Хүн дурлачихаараа энгийн үед байдгаасаа шал өөр болчихдог юм шигээ , өөрийгөө толинд харахаар нэг л хөөрхөн харагдаад учиргүй гоёж гангалмаар адын бодол биеийг минь тэр чигт нь эзэмдэхийг яана.. Гэхдээ Төгөлдөрт өөрт нь сэтгэлийн уяа алдран дурлаж буйгаа хэлэхийг яарсангүй , эмэгтэй хүний бардам ч гэмээр юм уу эсвэл ичимтгий зангаас болоод зүрхэлж ам нээж нэг л төвдөхгүй. Бараг л өдөр бүр  хичээл тарж , жижиг сажиг  ажилаа амжуулж гэртэ ирээд салхилна гэсэн сайхан үгээр халхавч хийн өдөр бүхэн түүнтэй уулздаг болов, нөгөө л ногоон сандал дээрээ хөлөө жийж суугаад ёстой бүх сэдвээр ярилцана.Дэлхийн дулаарал , эдийн засгийн байдал , инфляци , хайр дурлал , үерхэл нөхөрлөл , хичээл сургууль ном дэвтэр ёстой ярихгүй юм байхгүй шүү..Гэлээ ч гэсэн ярих юм дуусна гэж байдаггүй , бүр болохгүй бол өглөө яаж сэрсэн , өдөр хэнтэй уулзсан , ямар хоол идсэн ямархуу амттай байсан гээд л жинхэнэ тайлангаа тавьж байгаа юмдаа.Ингээд л бид хоёрын харилцаа үргэлжилсээр ,хором хормоор нэг нэгэндээ татагдан уусч байгаагаа би ч бас мэдэрсээр,жаргалтай хайрын хөлгүй далайд тавьсан сэлүүргүй завь минь хөвсөөр л... Өглөө эхний цаг хичээлтэй бол босох гэж зовдог байсан үе аль хэдийн ард хоцоржээ , одоо бол яаж байсан ч унтаж хичээлээ таслахгүй шүү гэж өөрийгөө захиран Төгөлдөрийнхөө хэлсэнийг бодон инээмсэглэхэд аяндаа л нойр сэргэж , буцаад унтах сонирхол ор мөргүй алга болдог болж.Хичээлээ улам ч ихээр шамдан судалж , ойлгохгүй байгаа юмаа Төгөлдөрөөс асуугаад мэдчихдэг болохоор сургуульдаа ёстой л суупер оюутан гэгддэг боллоо , санаа зовох зүйлгүй байх юутай жаргалтай.Ямартай ч хязгааргүй тайван , амар амгалан жаргалтай байлаа , энэ байдал маань удаан бүр үүрдийнх байгаасай гэж давран бодох болсноо нуух юун.
"НАНДИН өгүүллэг- долдугаар хэсэг" цааш унших »

Бас нэгэн сэтгэл хөдөлгөм хайрын түүх Мишээлээс салан гэртээ орлоо. Нэг их юм хийж амжаагүй байтал эфирийн цаг дөхчихлөө. За хурдан очихгүй бол нөгөө Баагий нь гоншигоноод гарна, утас ч тайван байлгахгүй гэж шоолонгуй бодчихоод ажилруугаа гарлаа. Ажил дээрээ яг иртэл миний ээлж эхлэхэд 10хан мин үлдчихсэн, нөгөө Баагий маань ёстой нэг эхлэх гээд утсаа шүүрсэн сууж байлаа.
- Ёоо, ашгүй ирэв үү? Би ч оройтож, хоцроод удах нь гээд сандрах гэж байлаа шд. За за бүх юм хэвийн, мэндчилгээ болон захиалгатай зүйлүүд байхгүй байгаа. Би бүгдийг нь өөрийнхөө цаг дээр явуулчихсан. Ажлын тайлангаа биччихсэн, бүх юм ок. Би явлаа шүү гээд зөрөөд гарлаа.
- Бүх юм ойлгомжтой, за баяртай сайхан амраарай гээд эфирийн өрөөнд орон суун оройн ажлаа эхэллээ" сайн байцгаана уу эрхэм хүндэт сонсогчидоо, та бүхэндээ энэ оройн мэндийг хүргьяа, ингээд үдшийн 20-с өглөөний 07 хүртэл та бүхэнтэй хамтдаа хөтлөгч Төгөлдөр байх болно. Та бүгдийн үдшийн амралтанд зориулсан дуу хөгжим манай радио дээр эгшиглэх болно, мөн надтай хамт энэ үдшийг өнгөрөөхийг та бүхнээс хүсэж байна. Манай захиалгын утас үргэлж нээлттэй байх болно, хүссэн үедээ надтай холбогдож санал сэтгэгдэл, хүссэн дууныхаа захиалгыг өгөх боломжтой" гэж ажлаа эхэллээ. За тэгээд ажил үргэлжилсээр, би ч   Мишээлийгээ бодсоор... ингэж байтал бас цаг овоо явчихлаа. 22 цаг боллоо. 22 цагаас нөгөө энэ ээлжинд гарах ёстой хөтлөгчийн маань явуулдаг "Зүрхний эгшиг" нэртэй нэвтрүүлэг явах ёстой байлаа. Олон хүн ч энэ нэвтрүүлгийг явах тухай асууна. Хөтлөгч нь байхгүй болохоор уг нь явуулахгүй байж болох ч олон сонсогчид нэвтрүүлгийг хүлээж байсан, мөн дээр нь оройн яг энэ цаг бол хүмүүсийн ид сэтглээ уудлан хэн нэгэнтэй ярьдаг болохоор эфирт гараагүй удсан би бээр аль чадах ядахаараа явуулахыг хичээн нэвтрүүлгийг эхлүүллээ.
Нэвтрүүлэг эхэлснийг зарлаад удаагүй байтал эхний сонсогч холбогдож эхэллээ. Дунд сургуулийн нэгэн сурагч охин, нууцхан дурласан ангийнхаа шинэхэн хөвгүүний тухай ярьна.
"НАНДИН өгүүллэг- зургаадугаар хэсэг" цааш унших »

  Болзоо, юу гэж гуйх уу?
- Би чамайг болзоонд урьж байна? Хоёулаа болзох уу? Надтай болзооч, Миний болзооны урилгыг хүлээн авна уу? Ёоо, юу гэмээр юм бэ? яасан инээдтэйн бэ яг ингэж урина гэдэг чинь гэж бодон ажил руугаа явах замдаа бодно. Нээрээ юу гэдэг юм бол? Нэг юм бодож олох юмсан, гоё сэтгэгдэл төрүүлэхээр. Өмнө нь олон уулзаж байсан ч яг албан ёсоор болзоонд, хайрын болзоонд Мишээлийг урьж байгаагүй шүү дээ. Энэ болзоогоороо түүнд дурлаж, дурлал нь хүндрээд цаашлаад хайр болоод баларч байгаагаа хэлье, анхнаасаа авахуулаад л өнөөдрийг хүртэл ямар хуу байсан гээд л ярьна гэж зогсоо зайгүй ганцхан болзооны тухай бодно. Ажлынхаа гадаа нэг мэдэхнэ ээ ирчихэж ээ, за орж байгаад ажлынхнаасаа санал асуулга явуулж байгаад нэг юм хэлэх үгээ сонгоё гэж бодон ажил руугаа яаран гүйн орлоо. Өрөөндөө орох замдаа таарсан хүмүүсээсээ болзоонд урихдаа юу гэж хэлэх үү? яахуу гэхчилэн зарим нэгд нь шоолуулан, зарим нэгд нь өхөөрдүүлээд өрөөрүүгээ яваад орлоо. Хийх ажил ч бас нэлээн овоорсныг ширээн дээрхи цааснууд илтгэнэ. Афффф, хүн өнөөдөр сайхан болзоонд хайртай охиноо урих гэж байхад цагаа олж та нар энд цуглачих юмаа гэж бодоод эфирийн өрөөрүү хөтлөгч рүүгээ орлоо.
- За ажил сайн уу? Хэр байна даа? Баагий, би чамаас нэг юм асуухуу?
- Тэг л дээ, яасан?
- Чи хайртай хүнээ болзоонд урих гэж байгаа, чи түүнийгээ юу гэж, ямар байдалтай болзоонд урих уу? Яахав дээ нэг тийм, ямархуу үг хэлж болзоонд урьж байгаагаа ойлгуулах уу?
- Заа, манай найруулагч маань дурлаад, дурлалт бүсгүйгээ болзоонд урих гэж байгаа юм биз дээ? гэж инээхэд
- Маяглаад бай, юун дурлал, хайр, реклам хийх гэсэн чинь үг орж ирдэггүй, тэгээд хүмүүсээс үг, санал цуглуулаад явж байна...
- Тийм үү? нэг тийм онцгой... тэгвэл охидууд чинь их дуртай байдаг юм шиг байна лээ шд.
- Ямар, тэгээд хэл л дээ.
- хахах, баригдчихсан, ядаж байхад гэнээн. Миний эхний хэлдэг үнэн л байна шд. Нээх худлаа реклам энэ тэр гэж баг зүүгээд л...
- За аль нь ч байсан яадаг юм бэ? асуултанд хурдан хариулаадах,
- Тэгъяа, тэгье. Юуны тулд найруулагч билээ дээ, ФМ ээрээ дамжуулаад мэндчилгээтэй уричих.
- Дэмий дэмий, хамаг юмаа хот даяар зарлаад...наадах чинь таалагдахгүй байна.
- Тэгвэл сайхан болзоонд урьсан шүлэг уншаад хоолойгоо бичээд, ард нь фон дэвсчих. Тэрийгээ утас руу нь явуулчих...
- Наадах чинь харин санадаг санаа байна тээ? За наадахаар чинь оролдоод үзье.
"НАНДИН өгүүллэг- тавдугаар хэсэг" цааш унших »

Хүсэл хясал...   Дунд сургуулийн сурагч байхдаа их л том шиг царайлан найз нартайгаа хүсэл хясал гэж ярьдаг байж билээ. Одоо бодоход инээд хүрмээр ч юм шиг. Их л том хүн болж, их л олон зүйл бодож л хэлж байсан байх даа. Гэхдээ одоо бол нээрээ л хүсэл хясал болчихоод гарах гарцгүй болчихсон сууж байх юм. Мишээлийн хөөрхөн инээд, өхөөрдөм ч гэмээр нэг л намайг татаад байдаг эгдүүтэй гэх үү за мэдэхгүй ээ нэг тийм чөлөөтэй яриа намайг ер нь л өөрийн мэдрэлгүй болтол минь татаад нэг л мэдэхэд улам ихээр түүнийг хайж, хүлээж, санадаг юм шиг болгочихож. Анхнаасаа би үүнийг яагаад зогсоох тухай, үгүй юмаа гэхэд ингэж хурдан түүнийг гэх сэтглээ барьж үлдэх талаар бодсонгүй вэ? Тэр өнөөдөр ахиад л алга. Би гэдэг хүн талд төөрсөн янзага шиг хэдэн тийшээ л хайж харц гүйлгэнэ. Байхгүй. Байхгүй, Байхгүй.
Энэ одоо яачихдаг байна аа гэж албатай юм шиг бас хөөрхөн дотроо бухимдана. Тэгснээ гэнэт Би ер нь юу болоод байна аа, ямар ч хамааралгүй, хэд гурван үг л солисон байж яахлаараа түүнд гомдож, өөрийгөө бухимдуулна вэ? За Төгөлдөр минь больсон нь дээр байх аа, арай дэндэж байна аа чи гэж өөртөө хэлсэн ч ахиад л түүнд гомдоод байх болов.
За хө яамаар ч юм бэ дээ... гэж нэг санаа алдан хийх юмаа олж ядан цонхноосоо холдон зурагтаа асаан суваг солин суулаа. "Энэ зурагтаар ч бүр олигтой юм гарахаа больчихож, бүр үзье гэж хайгаад ч нэмэр байхгүй шүү, шувтан хэрэгт хэрэггүй рекламууд, ёоооххх" гэж дуу алдан бас л бухимдана. Энэ үеэр нэг найз минь надруу залгаж таарлаа...
"НАНДИН өгүүллэг- дөрөвдүгээр хэсэг" цааш унших »

  Шинэ гудамж.... бүгд шинэ.... Хаана ч хэзээ ч шинэ хүн байгаад сурчихаждээ, би ер нь уйдамхай зангаасаа болоод ч юм уу нэг газраа удаан суурьшиж чаддаггүй хүн л дээ.Олон хүнтэй танилцаж, харилцаж , нийгэмтэй ойрхон амьдрахыг хүсдэг аль болох өөрийнхөөрөө байхыг хичээдэг жирийн  охин.Эцэг эхээс минь хайрласан нэр  Мишээл , хүмүүс ихэвчлэн Мишка гэж дууддаг юм. Бас л нөгөө тайван суулгадаггүй шинэ бүхэнд дурладаг зан минь хөдлөөд нэг л өдөр төрсөн  гэрээсээ бүр хол намайг ч би ч өөрөө хэн ч танихгүй гудамж руу нүүдэллээ..Хуучинсаг үзэлтэнгүүд суудаг болов уу гэмээр чимээгүйхэн дүнсийх гудамжинд чимээ ч гарахгүй, айлынх нь цонхнуудаас чийдэнгийн ёлтгор гэрэл л сүүмэлзэх аж, шинэхэн хөршүүд минь намайг тоосон ч гүй шинээр айл ирж байна гэж мэдсэн ч мэдээгүй юм шиг царайлна ингээд хүйтэн  саарал зэгэл хөх чулуун хананууд л  намайг угтаж авсан юмдаа..   Шинэ өдөр эхэллээ, болжмор шувууд жиргэлдэн наадах цонхондээрээ очин орчныг ажиглан зогсоод өглөөний цэнгэг агаараар цээж дүүрэн амьсгалхад нэн таатай.Урьд өдөр гэгээ тасарсан хойно ирсэн болохоор харанхуйд ууссан бүхний гоо үзэгслэнг ажиж харж чадаагүй аж.Шинэ гэрийн эргэн тойрон харахад хараа булаасан сайхан газар байх юм, гудамжны голд усан оргилуур бургилан усны чимээ хөг нэмэн баясгах шиг.. Зарим нэг үлдээсэн дутуу аваагүй юмнуудаа гүйцээж авчираад өөрийн хогшил гэрийн тавьцнуудынхаа аяыг олж өөртөө л хөөрхөн төвхнөчихөөд гарлаа. Аль өглөөнөөс хойш нүдэнд тороод байсан урт ногоон сандал дээр очин суув, миний гарч ирсэн зорилго бол бас шинэ хөршүүдтэйгээ танилцах байлаа.Гудамжинд бараг хүнгүй шахуу , дэндүү тайван амгалан ч юм шиг. Авч яваа жижиг гар цүнхээ уудлан дотроос нь ном гарган гарчиглалаа. Явж үзсэн газар, ярилцаж үзсэн хүн бүрээ тэмдэглэн сэтгэлдээ ургуулан бодож бичиж явсаар би нэг өөрийн гэсэн  жижигхэн номтой болсон юм , түүнийгээ үргэлж авч явна уйдсан үедээ уншина...
"НАНДИН өгүүллэг- гуравдугаар хэсэг" цааш унших »

Шинэ өглөө, шинэ долоо хоног...
Сэтгэл татам, баяр баясал ургах бүртээ авчирдаг алтан шаргал нар нүүрэн дээр минь "босоорой, өглөө боллоо, инээмсэглээд босоод ир, би чамд аз жаргал бэлэглье" гэх шиг над руу гийлээ. Дууч бялзуухайнууд маань дуулсан чигээрээ намайг угтлаа, өглөөний сэрүүхэн цэвэр агаар хамар сэнгэнүүлэнэ...
-Ямар сайхан өглөө вэ? яасан ч сайхан амрав дээ гэж ганцаараа өөрөө өөртэйгөө яриад суниалаа. Ганцаараа байсаар байгаад ингээд бүр өөрөө өөртэйгөө яриад сурчихсан мангар юм байгаа шд гэж өөрийгөө шоолж инээгээд цайгаа уухаар гал зуухны өрөөндөө орлоо...
За ингээд шинэ долоо хоног эхэллээ. Хичээлдээ таваргъя даа, харин түүнтэй би таарах болов уу гээд ахиад л толгойд нөгөө л нэг үл таних охины тухай бодол орж ирнэ. Зааа заяа байвал таарна биз, би ямар яалтай ч билээ гэж өөрийгөө тайвшруулаад сургуулийн зүг майжиганалаа....
Хичээл нэг юм тарлаа, сүүлийн үед энэ хичээл хүртэл нэг л сонин биш, би нэг л биш... Гадаа ямар сайхан юм бээ? гэр хүртлээ алахчихвал яадгийн гэж бодоод гэрийн зүг салхинд алхахаар шийдэн алхлаа.. Хэрэгтэй хэрэггүй зүйл харж, эргэн тойрны зүйлсээ анзааран, хажуугаар өнгөрөх хүмүүсийг ажиж, эсэн бусын зүйл бодсоор нэг мэдэхэд гэрийнхээ гадаа ирлээ....
"НАНДИН өгүүллэг- хоёрдугаар хэсэг" цааш унших »

  Манай гудамжны шинэхэн оршин суугч
Манай гудамж гэж  тайван нь дэндчихсэн чимээгүй газар , тайвнаас гадна байнгын нэг л сонин хэрэгт хэрэггүй хэрүүлээр дүүрчихсэн юм шиг, ер нь л нэгэн хэвийн л зүйлсээр дүүрчихсэн тийм л гудамж байлаа. Энэ бүхнээс яаж нэг салж өөрөөр байя даа гэж хааяахан боддог байсан юм, нэг өдөр санамсаргүй явж байгаад өөр нэг гудамжнаас хэн нэгэн шинээр нүүн ирэхийг харлаа.
 Гэртээ ороод шинэ хөршийнхөө тухай бараг мартчихсан байж байгаад  цонхоор хальтхан  харахдаа  шинээр ирсэн гэх нөгөө хүн маань  гудамжны урт сандал дээр хөлөө ачин суучихаад, ном уншин суугааг олж харан хараа өөрийн эрхгүй түүндээр  тогтсон билээ..Эндээс л бүх зүйл эхэлсэнсэн.Миний амьдралын хамгийн азтай мөчүүдийн нэг гэж би одоо хүртэл талархан бодож явдаг. Гэхдээ анх бол үнэнийг хэлэхэд түүний царайг нь би хараагүй л дээ. Ямар ч л байсан "S" үсгээр эхлээд "N" -р төгссөн жаахан хүүхдийнх шиг инээдтэй хөөрхөн цамцтай, тайрмал үсээрээ нүүрээ нуучихсан юм шиг, нуусан ч гэж дээ холоос надад л харагдахгүй байхгүй юу, за  тэгээд нэг тийм охин байх юм. Тагтан дээрээс түүнийг нилээд ажин зогссоны дараа  түүнтэй үг солихоор шийдэн гэрээсээ гарлаа.

Түүний сууж байгаа сандлын ойролцоох  сандал дээр нь суугаад жаал ажин суутал миний хайж байсан , олж авах юмсан гэж бодож байсан тийм номыг барьчихсан сууж байхыг харлаа.  Олзуурхах шиг:
"НАНДИН өгүүллэг- нэгдүгээр хэсэг" цааш унших »

Шижирээс нэг мөсөн харьцаагаа тасалья гэж бодож байсан нь бүтэл муутайхан бүр урьдынхаасаа ч илүү төвөгтэй болоод байх шиг.Өдөр бүр алба юм шиг тогтсон цагт утас нь дуугарна,ярина,таслана..Хааяадаа нэг уулзсан болно,шал утга учиргүй хийрхэл дэмийрэл солиорол шиг санагдана. Гэтэл...Гэнэт л алга болчихов,өдөр бүр нэг цагт дуугардаг байсан утас нь таг чиг нам гүмхэн.. 2 хонолоо..7 хонолоо...10 хонолоо...Залгасангүй.Сарнай гайхсан,хаачисныг нь мэдэх санаатай утас цохиж үзсэн ч утас нь холбогдохгүй,хаанаас хайхаа мэдсэнгүй,бас л нэг сэтгэлийн дарамт..                                               *                                       *                              * Төгсөх курсын оюутан хийх ажил мундахгүй диплом хамгаалалт,дадлагын тайлан хамгаалалт гээд л толгой өөд татах завгүй болчихов.Шижир,Арьяа 2ыг хааяахан санах боловч урдах овоорсон бичиг цаасандундаа хавчуулаад албаар шахуу мартагнуулна. Буцаж яваа цаг,жихүүн салхи салхи сийгэн үлээнэ навчис нэг нэгээр тасарч унасаар модод бараг нүцгэрчээ..Нүцгэн моддын доогуур алхах нэг л уйтгар төрүүлэм юм гүнзгий санаа алдлаа.. Гэрийн зүг микро автобусны цонхонд толгойгоо наан хажуудаа суусан хүний эвгүй үнэрээс дөлсхийн цүнхээ өвөр дээрээ тавиад хөнгөхөн санаа алдлаа.Ойрд ямар их санаа алддаг болчихвоо би,Сарнай минь цоглог бай гэж өөртөө сэмхэн шивнээд буух буудлаа тоолон хүлээлээ. Гэр хорооллын гудамж харанхуй айдас төрүүлэм гэхдээ Сарнай дасчихсан..Хичнээн ч жил энүнгээр явсан юм,одоо айхаа больчихсон алхаад л..               Хүүе,бүсгүй хамт алхах уу..Нэг л танил хоолой,зөөлхөн дулаахан аядуухан...Арьяа Шижир өнөөдөр наддээр ирээд бүгдийг ярьсан.Хоёулаа буруу ойлголцоод л байсан байна лээ ингээд Арьяа ярьж эхлэв..                                                        *                                *                            * Маргааш өглөө нь Шижир хотоос нилээд зайдуухан орших тосгонд байрладаг сувилалын зүг шугамын автобусанд ачаагаа тэврэн тухтайхан  суудалдаа шигдчихсэн амандаа дуу аялан явж байлаа.Бие нь ойрд нэг л чилээрхээд хэвтэрт орох шахаад эмнэлэгт үзүүлтэл элэг муу гэж гарсан тул эмчилгээ хийлгэхээр яваа нь энэ.Өчигдөр Арьяатай уулзаж бүх учир явдалыг юу ч үлдээлгүй ярьчихаад явж буй бөгөөд Сарнайд хэдий хайртай байсан хэдий ч гуниг хургасан нүд,уйтгар дүүрэн дуу хоолойг сонсоод зөвхөн өөрийгөө бодоод яваад байж зүрхэлсэнгүй бас сайн найзыгаа ч зовоохыг хүсээгүй тэгээд л шийдсэн одоо харин сэтгэл жоохон хөндүүрлэх хэдий ч мөрөндээрээсээ хүнд ачаа аваад хаячихсан юм шиг амар амгалан.
"Мөрөөдлийн сарнай-төгсгөлийн хэсэг" цааш унших »

Тийм ээ,Би хамгийн сайн найздаа маллуулчихаж..Гонь эрийн сүүлийн өдөр гээд байл уу Шижир гуай..Намайг бөгжөө гаргаад Сарнайгийн талаар ярьж суухад дотроо яаж шоолж инээдээ барьж ядаж байсан бол ёстой новш л юмдаа. Шүршүүүр доор хэр удаан зогссоноо ч мэдсэнгүй,миний хүү яасан удаж байх юм,зүгээрүү гээд аавынх нь хаалга зөөлөн тогших чимээ сэхээ авахуулав.Аав хэр баргийн юманд ингэхээр хүн бишсэн,нилээд удаад санаа нь зовоод л бүр хаалгандээр нь ирж тогшиж дээ... Уснаас гараад хэвтэхэд басчиг сэтгэл жоохон ч атугай тайвширсан ч юм шиг санаа дагаад ч тэр үү зүрхэнд хуралдсан байсан зовлон гунигийнхаа хагасыг ч болов устай хамт бохир усны хоолой руу урсгачихсан юм шиг бодогдоно. Яахаа мэдэхгүй хэсэг тээнэглэзэж эргэлзсэний эцэст утсаа аваад бичлээ."bi chamd hairtai" явуулах уу байх уу,за яадаг юм хэдий болтол хулчийж явах билээ,эр хүн юм бол хайртай бүсгүйнхээ төлөө тэмц гэж өөртөө тушаагаад нүдээ аньж байгаад сээнд товчлуур дээр дарж орхилоо.Зүрх нь түг түг цохилон оволзож цээжиндээр нь адуун сүрэг авчираад тавьчихсан юм шиг пичигнэж өөрт байтугай ойрхон суусан хүнд дуулдахаар байв. Төдөлгүй хариу ирж байгааг мэдэгдэн утас нь чичирхийлэн дуугарлаа.
"Мөрөөдлийн сарнай-наймдугаар хэсэг" цааш унших »

Арьяа аавыгаа түшин онгоцны буудлын хаалгаар гарч ирэхэд Шижир инээмсэглэн зогсож байлаа.       -Хүүе миний найз юу хийж яваа юм?Өнөөдөр ирнэ гэж би чамд хэллүү       -Тэгсэн шүү дээ,чи явахдаа хэлээгүй юу тэгээд та 2ыг тосдог юм уу гэж бодоо.Сайн байна уу Дорж ахаа,бие тэнхээ данги л биздээ хэзээний гялалзаж явдаг гээд улам ч сайхнаар инээмсэглэлээ.Сайхан инээмсэглэлийн цаана ямархан атгаг санаа нуугдаж байгааг Арьяа даанч ухаж мэдсэнгүй ээ. Шижирийг өрөөндөө дагуулж ороод шалгааж гарав. Яасан хэр уулзаж байв та 2,Сарнай маань сайн л бидээ..Чамтай зөвлөх юм байнаа,энэ их чухал л даа гээд энгэрийхээ халааснаас улаан өнгийн хамба хилэн  бөгжний хайрцаг гаргаж онгойлгох мөчид шижир бараг ухаан алдах шахсан хэдий ч тайван байхыг өөртөө зарлигдаад чимээгүйхэн юу хэлэхийг нь ажилаа.  Хэдий Шижирээс Сарнайг битүүхэн харамлаж,хардаж байсан үе байсан хэдий ч ганцхан тэр л зөв санаа хэлж өгөх юм шиг,өөрийг нь ойлгох ганц хүн гэж бодогдоод сэтгэлийн хөдлөлдөө хэтэрхий автан хамаг бүгдээ ярьж гарчээ.Шижир үг бүрийг нь чимээгүйхэн сонсож,дотуураа бүгдийг ажин хэсэг суусны дараа аль болох тайван байхыг хичээн хорсол бас занал сүлэлдсэн өнгөөр ам нээн үг дуугарлаа.       -Найз нь дэмжилгүй ях вэдээ.Миний 2 найз сайхан амьдрах байхаа.Найз нь чамд туслана,өөр хэндээ туслах билээ.Дорж ах юу гэсийн чи хэлсиймуу       -Аав бүр өөрөө дэмжсэн юмчинь.Аав ээжтэй нь уулзана гэсэн.Сарнай л зөвшөөрвөл хэзээ ч хуримаа хийхэд бэлэн байнаа миний хувьд.      - Ааааааааа,би тэгвэл нэг хүн бас олж авах хэрэгтэй юм байнадаа.Та 2 учираа олчихвол би ч ганцаардах нь дээ хэхэ заза алив явсан газрын сонин сайхан яриачдээ.Хоёулаа өнөөдөр нэг хуучнаа дурсаж зад авий л даа.Маргааш л Сарнай дээр оччих.Гоонь эрийн сүүлийн өдөр гээд явий лдаа тэгэх үү     -Уул нь Сарнайтай өнөөдөр уулзчихмаар л байна.Заза нээрээ гоонь эрийн сүүлчийн өдөр гээд гоонь амьдрал минь баяртай гээд ганц өдөр гээд нүдээ ирмэлээ.   Өнөөдөр Арьяа ирэх ёстой,орой уулзъя гэх болов уу эсвэл уулзахгүй юм болов уу.Ямар ч  гэсэн нүүр амаа,үс гэзгээ янзлая аятайхан харагдах хэрэгтэй шүү Сарнай минь.Шижир ярилгүй хэд хонолоо ойлгосон байлгүй дээ,уг нь сайн залуу л даа, даанч зөрүүдхэн зүрх минь намайг гэсэн хүнд биш огт өөр хүнлүү тэмүүлэх нь гачлантай юм даа.
"Мөрөөдлийн сарнай- Долдугаар хэсэг" цааш унших »

Аавыгаа даган түншүүдтэй нь уулзахаар Сөүлд ирээд  Шижир Сарнай 2ыг яаж байгаа бол төсөөлөн тарчилж унтаж ч чадахгүй хөрвөөж гурав дөрөв хоногийг арайхийн өнгөрөөжээ.Зочид буудлын өрөөнд ганцаараа тамхи баагиулан,телевизийн суваг эргүүлэн хааяа нэг утсандээрээ хадгалсан  Сарнайгийн зургийг харж шөнийг өнгөрүүлнэ. Сэтгэл санаа нь нэг л тогтворгүй,үймэрч уймраад байхыг анзаарсан Дорж        -Миний хүү яагаа вэ хоол ундаа ч сайн идэж уухгүй юм бодоод л суух юм,байсгээл Монгол руу залгаж харагдах ийн..Нөгөө охин нь зүгээр биздээ        -Аан зүгээр сайн байгаа.Та санаа зоволтгүй ээ,би угаасаа л иймштээ хэхэ        - Аав нь буцаж очоод ер нь аав ээжтэй нь уулзана байгаа.Одоо нэг гэртээ орсон нь дээрээ аав нь ч өвгөрч байна        -За аав юун хачин юм яриад байгаа юм.Очиж байгаад л энэ талаар ярья Арьяа аавынхаа хэлсэн үгэнд бяцхан мэгдсэн хэдий ч бас ч битүүхэн баярлаад ч байх шиг. Очиж байгаад ярья гэнэ шүү бас дуртай байнаа гэж Дорж хүүгээ өхөөрдөн инээвхийлэн бодоод нээрээ ч муу хүүдээ одоо сайхан гэр орон төхөөрч өгье байз,юуны төлөө энэ их хөрөнгийг насаараа хураан
"Мөрөөдлийн сарнай- Зургаадугаар хэсэг" цааш унших »

Гайтай юм,яах гэж тэрүүнгээр алхаваа..Зүгээр л автобусандаа суугаал явчих юм чинь..Би нээрээ үнэн бүтэхгүй ээ одоо яахав тэр залуутай маргааш уулзахаас л биш,ёоо ичиж үхэх нь ээ одоо хүртэл гэж гэр хүртэл замдаа Сарнай дотроо бодохдоо Арьяа өөрийг нь сонирхоод байна гэж гадарласангүйээ. Маргааш өдөр нь нар ээсэн дулаахан юм шиг хэрнээ салхи хуйсганан боссон хаврын жирийн өдрүүдийн нэг байв.Сарнай хичээлээ тараад Арьяатай уулзахаар болзсон кафе руу яарсхийн алхлаа.Уулзах цагаасаа хоцорч буйгаа мэдсэн хэдий ч Арьяаг арай л ирээгүй байгаа байлгүй гэж найдан хотын төвийн жижигхэн хэрнээ аятайхан тохижуулсан кафен хаалгаар орлоо. Намуухан хөгжим эгшиглэж,сэтгэл татам сайхан үнэр хаанаас ч юм үнэртэх нь тааламжтай.Арьяаг хайн нүдээ хэд хэд эгнүүлэн тавьсан буйдангууд руу шидлээд байсангүйд баярлан үүд хавьд 2 талдаа нарийхан цагаан сандал тавьсан жижигхэн ширээнд суулаа.Зөөгчийг ирэхээр нь нэг аяга кофе захиалчихаад цүнхээ уудлан угааж индүүдээд нямбайлан цаасан уутанд хийсэн Арьяагийн өмдийг гарган хажуудаа тавьлаа. Арваад минутын дараа Арьяа нилээд яарсан бололтой сүр сархийн амьсгаадсаар орж ирээд хажууд нь суухдаа     Ёоох ёоох,чамайг явчих болов уу гэж баахан гүйлээ.Хэзээ ирэв,удаан хүлээв үү,Би ч бүсгүйгээ хүлээлгэдэг муу залуу юмаа гэж амьсгаа жаахан дарагдвуу гэсэн шиг нэг амьсгаагаар үгээ дуржигнуулах Арьяа өчигдөр тааралдсанаасаа илүү сайхан харагдаж байгааг Сарнай ажив.Үсээ арагш нь гөлчийтэл самнаад тосолсон нь дэндүү гэмээр цэмцгэр харагдуулна,хошуу захтай цайвар ногоон өнгийн ноолууран цамц нь өөрт нь зохисон гэж ванлий,хар өнгийн нарийн хүрээтэй нүдний шил нь цагаан царайд нь чимэг ч болох шиг бас сайхан л залуу юм даа.. Ийм сайхан залуу бас дээрээс нь тийм сайхан амьдардаг,ёооё би нээрээ үнэн азгүй дэргэд нь тийм байдалтай намайг юу гэж боддог бол бүтэлгүй мангар охин л гэж боддог байхдаа тийм сэтгэгдэл төрүүлчихсэн юм чинь гэж санаагаа чилээн Арьяагийн машины арын бамбалзсан зөөлөн суудал дээр бодлогоширон Сарнай гэрийн зүг явж байлаа.
"Мөрөөдлийн сарнай- Тавдугаар хэсэг" цааш унших »

Тэнгэрт ширхэг ч үүлгүй арчаад тавьчихсан толь шиг цэлмэгхэн өглөө угтлаа.Үс,өмссөн хувцаснаас нь тамхины нэхшмэл муухай үнэр ханхийнэ.Өчигдөрийн уусан архины  амт амнаас нь гараагүй байгаа бололтой идсэн хоол татсан тамхитай нь холилдон гашланги амт амтагдана. Хэд хоногийн турш Шижир Арьяаг дагуулан зугаа цэнгэлийн мананд умбан шоуны амьтан гэлтэй хаана ямар паарти болж байна тэнд хөөрхөн охидтой танилцан цагийн хөгжилтэйхэн өнгөрүүлж,өчигдөр нэгэн шинэ клаабын нээлтэнд  очоод тэндээс согоо шиг 2 хөөрхөн охин дагуулаад шөнө Арьяагийн зуслангийн байшинд ирсэн нь энэ аж.Арьяа аль хэдийн явчихсан бололтой,угийн ийм зантай хүндээ дандаа хүнийг хаяад явчих юмаа гэсэншүү юм бодоод хувцаслан дээд давхар луу гарвал шөнийн 2 охин орн дээр тэрийн санаа зовсон шинжгүй амаа ангайн унтаж байлаа.Лааны бүдэгхэн гэрэл бас уусан жоохон юм нөлөөлсөн ч юм уу эрвээхэй шиг дэгжин хөөрхөн харагдаж байсан 2 одоо харахад тийм ч сайхан зүйлгүй нүүр нь будгандаа зэгэл саарал болсон энд тэндээ халтартан харласан эрээ цээргүй хурхиран унтах  жирийн л охид харагдаж байв.
"Мөрөөдлийн сарнай- Дөрөвдүгээр хэсэг" цааш унших »

Сарнайгийн дотор тээр доороос нэг бөөн хар юм огшин огшсоор хоолой дээр нь ирээд нүдэнд өөрийн эрхгүй нулимс цийлэгнээд ирлээ,юу болчихвоо би чинь яачихваа   Цаанаас эрэгтэй хүний гэрийн шаахайгаа чирэн алхах дуу ойртох тусам алга дарам нүүрний арьсаа хаана нуунаа хэмээн ичсэндээ улам ч гашуудалтай мэгшиж эхлэв. Хүүе миний охин юу хийж суугаа юм хүйтэн шалан дээр,Арьяа босоогүй юу алив яасан бэ Ахаа,намайг явуулчих тэгэх үү би энийгээ цэвэрлээд явчий л даа тэх үү нус нулимстайгаа холилдсон охин өөдөөс нь харан өрөвдөлтэйгөөр гуйна..                                              *                              *                             *  Арьяа нүүрэндээ тодорсон инээмсэглэлийг нуух гэж аль болох төв царайлахыг хичээх хэдий ч яаж ч хичээгээд памбагар зузаан уруул дээр нь Сарнайг улам ичээх гэсэн мэт наадах  инээмсэглэлээ нууж чадахгүй жолоогоо мушгина. Арын суудалд харин Сарнай тайван ч сууж чадахгүй өөрийнхөө бүтэлгүй тэнэгийг гайхан Арьяагийн зүг харж чадахгүй гөлөлзөн,цонхоор харсан хүн болж нүдээ өөр зүгт бэлчээн ээж аавдаа  юу гэж хэлэхээ бодон гэрийн зүг явж байлаа.. Өө бурхан минь өөр яаж ч болох байсан шээсэн гэж бодохоор л газар цөмлөөд доошоо орчихмоор санагдана,Арьяагийн жоохон байхдаа өмсөж байсан өмдийг өмсчихсөн яваадаа бүр ч ичих шиг өөрийг нь дооглох мэт толиндоо харж байгаа нь эгдүүцэл төрүүлмээр... Ер нь яахаараа миний буруу байдын,яах гэж гэртээ аваачдаг байнаа  хэн ч сандарч айх л байсан шүү дээ..Би нээрээ үнэн арчаагүй ёоох Сарнайгийн дотор үзүүр нь олдохгүй орооцолдсон утас шиг элдэв янзын бодлууд хөврөлдсөөр нэг мэдэхэд Баянхошууны эцсийн буудал дээр ирсэн байлаа.  Одоо хаашаа вэ? ӨӨ ингээд буучихъя,хүргэж өгсөнд баярлалаа өмдийг чинь удахгүй аваачаад өгнөө
"Мөрөөдлийн сарнай-гуравдугаар хэсэг" цааш унших »

Хэлтсийн дарга хахир өвгөний муухай харцан дор ажилын 8 цагийг арайхийн өнгөрөөгөөд Шижир хэдэн нөхөдтэйгээ нийлэн Баасан ахын төрсөн өдрийн тохиолдуулан нэг газар жоохон суухаар болж тохироод хотын төврүү дөхөн автобусанд үүрэглэн явж байтал утас нь чичирхийлэн дуудлага ирсэнийг мэдэгдэн цочоолоо..   -          За, Шижир сонсож байна. -           Хэвээрээ байх шив,5 жилийн л өмнө утсаа ингэж авдаг байсан. -          Юу вэ? Миний Арьяа мөн үү энэ чинь. -          Өөр хэн байх вэ дээ,найз нь өнөөдөр л Улаанбаатарт буулаа.Зав байна уу,уулзмаар байна. -          Байлгүй яах вэдээ,хаана уулзах вэ -          Чи л мэдэж дээ,найз нь одоо хотоо мэдэхээ больсон байх өө -          Заза,тэгвэл манай гэрийн хажууд байдаг "Хар сувд” гээд байдаг штээ 2лангийн ордог байсан тэнд уулзъя гээд утас тасрав.   Цагийн дараа гэхэд 19р хорооллын байран дунд байх нэгэн уушийн газар 2 залуу аль хэдийн уулзалдчихсан хэн хэнийхээ өссөн өөрчлөгдсөнийг ярилцан,инээлдэн сууж байлаа.
"Мөрөөдлийн сарнай- Хоёрдугаар хэсэг" цааш унших »